Als Phoney van het internaat wordt gestuurd, weet hij niet meer wat hij moet. Zijn broer is omgekomen bij een ongeluk, zijn zusje niet in de buurt en zijn ouders zijn drukdrukdruk. Het leven is een spel, zeggen ze. Nou, het spel is stom, de regels vervelen hem en hij wil niet meer meespelen. In ieder geval niet opgroeien, vooral niet opgroeien! Hij wil uit de regels, tussen de regels, onder de regels door kruipen. Wat moet hij hier? Waarom is hij hier? Waar zijn alle anderen mee bezig?  Alles is gewoon zo verwarrend, en veelomvattend, en overrompelend.

Verdwaald en wanhopig zwerft Phoney op Kerstnacht door de natte straten. De slapeloze nacht zit vol toevallige ontmoetingen, dromen, en enorme vraagtekens. Op zoek naar het einde van de nacht ontvouwt zich langzaam de innerlijke wereld van Phoney.  Zijn tocht door de nachtstad voelt als een tuimeling door een schimmelig konijnenhol waar geen einde aan komt. Iedereen die hij tegenkomt lijkt net zo verdwaald als hij. Niemand lijkt geslaagd voor de inburgeringscursus van het leven. Iedereen doet maar wat. Terwijl Phoney zich losmaakt van het keurslijf van het internaat, komt hij in de grote stad iets tegen dat hij nog niet kende. Zichzelf.

De muziektheatervoorstelling White Rabbit raast als een turbulente roadmovie door verschillende ruimtes in en buiten de schouwburg. Een ‘coming of age’ verhaal over crisis en vrede sluiten met jezelf.